Eşsizdin ya sen, Kimse sana uygun değildi, Kimse seni anlayamazdı ki.. Çünkü sen eşsizdin..

Herkes sana gıpta ederken Sen kusurlarının arasında boğulduğun halde, Yamaların yarabantlarınla her yeni güne başladığın halde sen kusursuzdun.. Kimsenin görmediği yaraların içinde sen debelenirken„ Yalnızlık denilen kuyunun dibindeyken sen, Yanına kimse yaklaşamazdı ki, Çünkü sen Onlara göre kusursuzdun.. Belki de Kusurun ta kendisiydin de söyleyemediler ya sana hep kusursuz dediler..

Gülen yüzünün arkasındaki hüzünü saklamayı iyi bilirdin.. Sen eşsizdin.. Aslında sen, sen olmaktan başka herşeydin, Ama onlara göre sen hep güzeldin..

Hayatının her noktası örnek teşkil ederken, Sen hayatının her noktasını değiştirmeyi diledin.. Yollardan geçtin, kimsenin cesaret edemeyeceği yollardan tek başına geçtin, Onlar bunu alkışlarlarken, Sen bu yollardan başka çarenin olmadığının farkındaydın, Her adımında hüznü dost edinirken sen, aksine gülümsemeye devam ettin..

Arada içini açmak istedin, Kusur demen bile yüzleri buruşturdu ya sanki umutlar hayaller yıkıldı, Sen susmak zorundaydın ya Hep Kusursuz ya da kusurun temsili.. Hiç bir zaman bilemedin ki..

Yine halinden memnun gülümsemene inanmak zorundaydın.. Gülümsedin yine sen hayata gülümsedin..  Ve her zaman olduğu gibi yeniden Anladın değiştiremeyeceğin gerçekler var… Attığın her adımda geri de kalan umutların var..

İlerledikçe arkanda kalan umutların ve hala kocaman bir gülümsemen var.. İnatla inandığın sımsıkı tutunduğun Gülümsemen..

Sen sen oldukça sadece Yaradan’a sığındıkça Feraha erecek olan sen, İnatla gülümse.. Her kim ne derse desin, Gülümse ..